شمیم نافه گر خواهی ببوی آن جعد مشکینش

بتی دارم بر سوری بود یک باغ ریحانش

مهی دارم که بر طوبی بود یک راغ نسرینش

هوای باده گر داری ببوس آن لعل میگونش

بهشتی هست بس خرم که یک شهرست رضوانش

عروسی هست بس زیبا که یک ملکست کابینش

ز بس شرین زبان گویی طرب خیزست دشنامش