مرا با آنچان خد چرخ نشکیبد به پروینش

قدش سرویست بارآور که آمد بار خورشیدش

خدش گنجی است جان پرور که باشد مار تنینش

مرا با آنچنان قد باغ نفریبد به شمشادش

شکر خیزد دمادم تنگ تنگ از لعل جانبخشش

گهر ریزد پیاپی بار بار از کام نوشینش

تو گوی نعت دستور جهان دادند تعلیمش