مرا با آنچنان قد باغ نفریبد به شمشادش

خطش مشکی بود بویا که کافور است بالینش

قدش سرویست بارآور که آمد بار خورشیدش

خدش گنجی است جان پرور که باشد مار تنینش

مرا با آنچان خد چرخ نشکیبد به پروینش

شکر خیزد دمادم تنگ تنگ از لعل جانبخشش

گهر ریزد پیاپی بار بار از کام نوشینش