ز خط استوا نیمور سازد بهر تسکینش

گر از رنج فریسیموس ناساید دمی دانا

چنان فردش فروماندکه پندارند عنینش

وگر از خارش است ابلهی بر خویشتن پیچد

ولیکن باز پژمانست ازو نادان که ناساید

جعل گر خرمنی سوری فرستی جای سرگینش

نه بینی لولی کرمان که دلش از سبعه الوان