ولیکن باز پژمانست ازو نادان که ناساید

چنان فردش فروماندکه پندارند عنینش

وگر از خارش است ابلهی بر خویشتن پیچد

ز خط استوا نیمور سازد بهر تسکینش

جعل گر خرمنی سوری فرستی جای سرگینش

نه بینی لولی کرمان که دلش از سبعه الوان

گزایان است و در جان بویه کشکین سیرینش