جعل گر خرمنی سوری فرستی جای سرگینش

وگر از خارش است ابلهی بر خویشتن پیچد

ز خط استوا نیمور سازد بهر تسکینش

ولیکن باز پژمانست ازو نادان که ناساید

نه بینی لولی کرمان که دلش از سبعه الوان

گزایان است و در جان بویه کشکین سیرینش

رخش شد چون دل فرعو ن و موسی وار از موسی