رخش شد چون دل فرعو ن و موسی وار از موسی

جعل گر خرمنی سوری فرستی جای سرگینش

نه بینی لولی کرمان که دلش از سبعه الوان

گزایان است و در جان بویه کشکین سیرینش

به هر مه عشری افزاید به میقات ثلاثینش

به نسبت چون زبان قوم موس کند شد موسی

ز بس بسترد از رخسار موی همچو زوبینش