مر آن آتش که شید افروخت اندر بیشه ضیغم

به اکسون وشساب ایدر جهان را عزم تردینش

مر آن بارانی قاقم که خود آراست در سرطان

به قندزگون غمام اینک فلک را رای تبطینش

ز آب ابر اینک آسمان را قصد تسکینش

زره سازد ز آب برکه باد و می نپاید بس

که در هر خرگهی روشن بود نیران تفتینش