توگویی تخم بید انجییر خوردست ابر آبانی

ز آب ابر اینک آسمان را قصد تسکینش

زره سازد ز آب برکه باد و می نپاید بس

که در هر خرگهی روشن بود نیران تفتینش

که از رشح پیاپی ظاهرست آثار تلیینش

نک از باد خزان برک رزان لرزان تو پنداری

فلک در حضرت صدر جهان کردست تو خینش