چو حسان العجم بیند روان شوید دواوینش

به در و گوهر آمودست نثر نثره مانندش

به مشک و عنبر آکندست شعر شعری آیینش

چو سحبان العرب شنود دمان سوزد تصانیفش

محیطی هست جود اوکه ممکن نیست تقدیرش

جهانی هست جاه او که یارا نیست تخمینش

به وهمش گر بپیمایی خجل گردی ز تشخیصش