به در و گوهر آمودست نثر نثره مانندش

بپا چشم افکند هر گه گذر در کوی مسکینش

بلی پژمان اگر بخشد خراج چین و سقلابش

بلی غمگین اگر بدهد منال روم و سقسینش

به مشک و عنبر آکندست شعر شعری آیینش

چو سحبان العرب شنود دمان سوزد تصانیفش

چو حسان العجم بیند روان شوید دواوینش