بلی پژمان اگر بخشد خراج چین و سقلابش

قضا گنجی بود مکتوم و حزم اوست زرفینش

به سر دست آورد هرگه نظر بر روی محتاجش

بپا چشم افکند هر گه گذر در کوی مسکینش

بلی غمگین اگر بدهد منال روم و سقسینش

به در و گوهر آمودست نثر نثره مانندش

به مشک و عنبر آکندست شعر شعری آیینش