بپا چشم افکند هر گه گذر در کوی مسکینش

فنا رنجی بود محتوم و لطف اوست تدبیرش

قضا گنجی بود مکتوم و حزم اوست زرفینش

به سر دست آورد هرگه نظر بر روی محتاجش

بلی پژمان اگر بخشد خراج چین و سقلابش

بلی غمگین اگر بدهد منال روم و سقسینش

به در و گوهر آمودست نثر نثره مانندش