چو گاه کینه لشکر بر سما شور هیاهویش

زبون دیوانه یی آنش نگون ویرانه یی اینش

یکی شیرست آتش خوی و آهن دل که در هیجا

نماید خشک چوبی در نظر بهرام چوبینش

چو وقت وقعه موکب بر سها بانگ هیاهینش

کم از برفینه پیلی صدهزاران ریو و رهامش

کم از گرینه شیری صد هزاران گیو و گرگینش