گهی از بی حشیشی سنگ محنت در تساخینش

ز می آموده اندر آستان هر شب صراحیش

به بنج آلوده اندر آستین هردم معاجینش

گهی از بی نبیذی کیک وحشت در سراویلش

چو جوکی موی سر انبوه و ناخنهای دست و پا

دراز و زفت و ناهنجار چون بیل دهاقینش

اگر لاحول پاس من نبودی حافظ و حارس