ز می آموده اندر آستان هر شب صراحیش

که کوه بیستون را رخنه بر تن از تبرزینش

مرا با خواجه تاشی دیو دیدن داد آمیزش

که صحن چهره قیرآگین بدی از رای تارینش

به بنج آلوده اندر آستین هردم معاجینش

گهی از بی نبیذی کیک وحشت در سراویلش

گهی از بی حشیشی سنگ محنت در تساخینش