که کوه بیستون را رخنه بر تن از تبرزینش

کنون از بارور نخل ضمیرم یک ثمر باقی

همایون باد نخلی کاین رطب باشد پساچینش

دو مه زین پیش کم یا بیش بودن چاکر میری

مرا با خواجه تاشی دیو دیدن داد آمیزش

که صحن چهره قیرآگین بدی از رای تارینش

ز می آموده اندر آستان هر شب صراحیش