مرا با خواجه تاشی دیو دیدن داد آمیزش

همایون باد نخلی کاین رطب باشد پساچینش

دو مه زین پیش کم یا بیش بودن چاکر میری

که کوه بیستون را رخنه بر تن از تبرزینش

که صحن چهره قیرآگین بدی از رای تارینش

ز می آموده اندر آستان هر شب صراحیش

به بنج آلوده اندر آستین هردم معاجینش