کنون از بارور نخل ضمیرم یک ثمر باقی

گهی در شعر خواندن این همه انکار و تهدینش

گهی عذر قوافی خواستن وانطور تبیانش

گهی برد امانی بافتن وان طرز تضمینش

همایون باد نخلی کاین رطب باشد پساچینش

دو مه زین پیش کم یا بیش بودن چاکر میری

که کوه بیستون را رخنه بر تن از تبرزینش