چنان رمند که زاهد ز فعل نامشروع

بزرگوارا دارم طمع که برهاند

عنایت توام از کید روزگار خدوع

تو دانی اینکه بزرگان این دیار از شعر

به خاکپای عزیزت هنر چنان خوار است

که مال درکف فیاض و زر به چشم قنوع

مرا ز شعر همان منفعت که دهقان را