مرا چو خویش شماری مگر ز غایت لطف

به درگه تو گرایند از بلاد شسوع

نه در دیار تو جز بحر و کان کسی مظلوم

نه در زمان تو جز سیم و زر تنی مفجوع

که می نخواهیم از بهرکسب مال ولوع

بلی ولوع نیم از غنای طبع ولی

به حد خویش بود هر سجیتی مطبوع