به روزگار موید ز کردگار موفق

چو بود طاق رواق تو از نقوش معرا

چو از طراز هیولا جمال هستی مطلق

سپهر مرتبه شعبانعلی که باد وجودش

نمود عزم که گردد حدود طاق رواقت

به طرز قصر سنمار و بارگاه خورنق

به نیل و دوده و گلغونه و مداد مزین