بهر نومیدی خصامش چرخ

کرده است از مراغه سرخ آفاق

روز هیجا که نای رویین را

بود از فرط ناله بیم خناق

گوید الیوم ما لهم من واق

باکفش چون عروس بخشش را

عقد بست آسمان به صدق صداق