که گوارنده تر از شهد روان بد به مذاق

الغرض آمد و بنشست و ز مخموری شب

کرد خمیازه و هی اشک فشاند از آماق

زود برجستم و یک شیشه میش آوردم

شیشه می را شریان بگشادم ز گلو

بهر آن را که ز بسیاری خون داشت خناق

واعجب ترکه ز شریانش چو بگرفتم خون