شیشه می را شریان بگشادم ز گلو

کرد خمیازه و هی اشک فشاند از آماق

زود برجستم و یک شیشه میش آوردم

که گوارنده تر از شهد روان بد به مذاق

بهر آن را که ز بسیاری خون داشت خناق

واعجب ترکه ز شریانش چو بگرفتم خون

ز امتلا باز درافتاد همان دم به فواق