می نگویم سخن از اطعمه همچون به سحاق

دفتر نظم معاشی که مرا بود قدیم

باد سرخ آمد و بر باد سیه داد اوراق

بس که حرفم چو طبیبان ز علاجست و دوا

هیچ کس را نبود خواهش دامادی من

دختر طبع مرا بسکه گرانست صداق

بکرهای سخنم را به خطا خاطب دهر