تیغ تو چون ملک الموت در آن دشت بلا

شکل آجال مجسم شود اندر احداق

با تن از وحشت ارواح نگیرند الفت

با هم از دهشت اجفان نپذیرند اطباق

کند اندر نفسی جان جهانی ازهاق

قی کند رمح تو هر خون که خورد در صف کین

چون مریضی که ز سودا بودش رنج مراق