بر ماه سراپرده زدستی مگر از عجب

با نخوت گلچهری و با لابه اورنگ

صوفی صفتی ساخته از کبر و تواضع

باطن همه نیرنگی و ظاهر همه بیرنگ

خواهی که چو نمرود به معبود کنی جنگ

حامی تو به نفرین پدرگشته سیه روی

تا حشر نگونساری از آلایش این رنگ