حامی تو به نفرین پدرگشته سیه روی

باطن همه نیرنگی و ظاهر همه بیرنگ

بر ماه سراپرده زدستی مگر از عجب

خواهی که چو نمرود به معبود کنی جنگ

تا حشر نگونساری از آلایش این رنگ

حلق دل خلقیت به هر حلقه گرفتار

چون طایر پر ریخته کاویخته از چنگ