آیینه رخسار نگار از تو صفا یافت

تا حشر نگونساری از آلایش این رنگ

حلق دل خلقیت به هر حلقه گرفتار

چون طایر پر ریخته کاویخته از چنگ

با آنکه سیه روی شود آینه از زنگ

اندام مهم نخل بلندست و تو عرجون

بالای بتم تاک ستاکست و تو پاشنگ