جبال را پی رخش تو کفته سنگ به سنگ

چه گفت ؟ گفت سفر سنگ را بفرساید

تو سوده می نشوی گر شوی دوصد فرسنگ

بحار را سم اسب تو سوده موج به موج

ز بسکه درکه وشخ سنگ راکند پرتاب

گمان بری که سم رخش تست قلماسنگ

مگر نه دی شد و آمد بهار و در کهسار