ترا به بندگی خویش شاه بافرهنگ

به عشوه گفت مرا هم ببر به همره خویش

مهل به پارس بمانم اسیر محنت و رنگ

بگفتمش هنری بایدت که بپذیرد

بگفت گیسو چوگان کنم زنخدان گوی

چو شه به بازی چوگان وگوکند آهنگ

وگر خدنگ وکمان بایدش ز بهر شکار