به عشوه گفت مرا هم ببر به همره خویش

چنان که صیحه زنان اوفتاد واله و دنگ

گهر ز جزع یمانی چکاند بارابار

شکر ز لعل بدخشی فشاند تنگانگ

مهل به پارس بمانم اسیر محنت و رنگ

بگفتمش هنری بایدت که بپذیرد

ترا به بندگی خویش شاه بافرهنگ