گهر ز جزع یمانی چکاند بارابار

چنان که گفتی از می شدست مست و ملنگ

معلقی دو سه از ذوق زد کبوتروار

چنان که صیحه زنان اوفتاد واله و دنگ

شکر ز لعل بدخشی فشاند تنگانگ

به عشوه گفت مرا هم ببر به همره خویش

مهل به پارس بمانم اسیر محنت و رنگ