شکر ز لعل بدخشی فشاند تنگانگ

معلقی دو سه از ذوق زد کبوتروار

چنان که صیحه زنان اوفتاد واله و دنگ

گهر ز جزع یمانی چکاند بارابار

به عشوه گفت مرا هم ببر به همره خویش

مهل به پارس بمانم اسیر محنت و رنگ

بگفتمش هنری بایدت که بپذیرد