چو عقل مصدر هوشی چو هوش جوهر هنگ

ز سهم تیر تو ارغنده شیر خون گرید

به بعشه که از آن بیشه رسته چوب خدنگ

چو قلب منبع روحی چو روح مظهر عقل

ز شرم روی تو در آسمان نتابد ماه

ز باس عدل تو در کاروان ننالد زنگ

ز پاس عدل تو شاهین به ظهر گرم تموز