شب سیاه به شبرنگ اگر سوار شوی

ز باس عدل تو در کاروان ننالد زنگ

ز پاس عدل تو شاهین به ظهر گرم تموز

ز پر خویش کند سایبان به فرق کلنگ

ز عکس روی تو گلگون شود همی شبرنگ

چو آفتاب شهاب افکنی بر اوج سپهر

به خصم چون که خدنگ افکنی ز پشت هدنگ