همیشه تا نبود باده خوار طالب ننگ

چو نعمت تو قوافی از آن مکرر شد

که بی حضور توام بد دلی چو قافیه تنگ

هماره تا نبودگوشه گیر در پی نام

ز آستان جلال تو هرکه گوشه گرفت

چه باد باد دو چشمش ز خون عقیقی رنگ