دزدی دیگرت اینست که در را ز صدف

به فسون دزدی وبر صورت خود بندی تنگ

باورت نیست به شب پرده ز رخ یکسو به

تا چو مه روی تو تابد به هزاران فرسنگ

آری و در شکر سرخ نهی از نیرنگ

گر لبت نیست شکرخیز بیا تا بچشم

ورنه دندانت گهر باگهرش کن همسنگ