تا بو که به پیری کندم بخت تکفل

بر سنبل و نسرین بچم امروز که روزی

ترسم که چو من روید نسرینت ز سنبل

آوخ که جوانی به هنر صرف نمودیم

گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحت

در خاک چو قارون رودم گنج تمول

کی بودگمانم که چو فواره آبم