کی بودگمانم که چو فواره آبم

تا بو که به پیری کندم بخت تکفل

گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحت

در خاک چو قارون رودم گنج تمول

آغاز ترقی بود انجام تنزل

کی داشتم این ظن که به من عجب فروشند

آن قوم که عنصر نشناسند ز غنصل