کی داشتم این ظن که به من عجب فروشند

در خاک چو قارون رودم گنج تمول

کی بودگمانم که چو فواره آبم

آغاز ترقی بود انجام تنزل

آن قوم که عنصر نشناسند ز غنصل

نی نی که همی پستیم از قوت هستیست

چون میوه که از شاخ درافتد ز تثاقل