چون میوه که از شاخ درافتد ز تثاقل

کی داشتم این ظن که به من عجب فروشند

آن قوم که عنصر نشناسند ز غنصل

نی نی که همی پستیم از قوت هستیست

سیلم که چو انبوه شود بر ز بر کوه

از قله کهسار کند قصد تسفل

آن اشتر مستم که مهارم کند ار چرخ