از قله کهسار کند قصد تسفل

نی نی که همی پستیم از قوت هستیست

چون میوه که از شاخ درافتد ز تثاقل

سیلم که چو انبوه شود بر ز بر کوه

آن اشتر مستم که مهارم کند ار چرخ

از فرط تدلل نگریم به تذلل

هر چیز که تا روز و شب آید برود باز