گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحت

ترسم که چو من روید نسرینت ز سنبل

آوخ که جوانی به هنر صرف نمودیم

تا بو که به پیری کندم بخت تکفل

در خاک چو قارون رودم گنج تمول

کی بودگمانم که چو فواره آبم

آغاز ترقی بود انجام تنزل