تا خون مرده خیزد و بپذیرد اندمال

شاه آنچه می کند همه از روی حکمتست

حالی مباش رنجه که نیکو شود مآل

ای بس جراحتا که برو نیشتر زنند

شاگرد کاوستادش سیلی زند به روی

خواهد معذبش که مهذب کند خصال

داروی تلخ را نخورد خسته جز به عنف