دانی که از تو بود گرم بود جاه و مال

سیم و زرم نبود که آرمت هدیه ای

بپذیر جای هدیه من باری این مقال

دانی که از تو بود گرم بود سیم و زر

تا راه دل زنند نکویان به روی و موی

تا صید جان کنند نکویان به خط و خال

چون روی یار یار ترا تازه باد عیش