تا راه دل زنند نکویان به روی و موی

بپذیر جای هدیه من باری این مقال

دانی که از تو بود گرم بود سیم و زر

دانی که از تو بود گرم بود جاه و مال

تا صید جان کنند نکویان به خط و خال

چون روی یار یار ترا تازه باد عیش

چون خال دوست خصم ترا تیره باد حال