کنم معانقه با آن غزل سرای غزال

همیشه باده گوارا و دلپذیر بود

خصوص آخر شعبان و غره شوال

مرا ز روزه جز این دل خوشی نبد که به عید

مرا به طبع خوش آید ز روز عید که عید

بهانه ایست نکو بهر بوسه اطفال

چه مایه طفل سمنبر که با هزار حیل