به هرکجاکه شدم می دویدم از دنبال

گمان نموده پس از چند روز دلبر من

که مر مرا به ورع در زمانه نیست همال

بسان سایه مر آن ترک آفتاب جبین

به صبح عید صیام از پی مبارکباد

دوان به سوی من آمد چو مه به برج و بال

بغل گشودم و از روی مکر و شید و حیل